मंसिर २०, काठमाडौं ।
घरिघरि घरर्र.... घरर्र.....
ढोका उघारेर
मेरो बस्तीमा
साँझ घोप्टिएपछि
मुठीका मुठी चुक अमिलो जस्तै
काला,
निस्पट्ट र भयानक रातहरू
निर्लज्ज पोखिएर जान्छन् ।
पटक पटक पोखिएकै हुन्
समय,
परिवेश र
पात्र फरक होलान्
आखिर " रातहरू " रातहरू नै हुन्
कहिले दलानमा पोखिन्छन्
कहिले मझेरीमा
कहिले झ्वाप्पै पार्छन्- कोमल स्निग्ध बस्ती
ती कठोर - निर्दयी रातहरू ।
ए !
कोही त बताइदेऊ
के रातहरू सधैँ भोका हुन्छन् ?
भैँसे जुकाजस्तै जो निरन्तर चुसिरहन्छन्।
जुका,किर्नाले जस्तै रातहरूले
निरन्तर बस्तीहरू चुसिरहने भए
पूर्वमा लाली चढाउँदै गरेको सूर्यको के अर्थ ?
गगनमा होइन
भूगोलमा चम्किएको ताराको के अर्थ ?
अब त मेरो बस्तीमा
भाले र पोथी दुवै बास्न थालिसके त
चराचुरुङ्गीका आवाजहरू
चिर्बिर - चिर्बिर गर्न थालिसके त
उज्यालोको सङ्केत पाउँदै मात्र
मनमाया,रुक्साना,पेम्वा,दिलतोरिया
बञ्जर बारि बिराउन
आतुर भइसके त
थेबा,इब्राहिम,पाल्तेन,दिलबहादुर
सोमप्रसाद कोदालो खोज्दै छन् ।
मेरो बस्तीमा
अब त एक अँगालो घाम पोखिनु पर्दैन ?
रातहरूले एकछत्र
साम्राज्य फैलाइरहँदा
मेरो सुदूर बस्तीमा
अब पनि एकमुठी जून पोखिनु पर्दैन ?
